Stichting Marathon Noord

Brons voor Bennie en Loes Homma uit Balk op de middaglossing

Geplaatst: 12-10-2018

Brons voor Bennie en Loes Homma uit Balk op de middaglossing
 
Gevreesde en gerespecteerde kampioenen op de middaglossing, al tientallen jaren, maar nog nooit op het podium bij Marathon Noord. Hoe kan dat? In deze reportage komt dat aan bod. Samen met Klaas Buwalda nam ik een dubbelinterview af met Bennie en Loes Homma. Dubbel succes dit jaar voor dit duivenmelkersechtpaar woonachtig in Balk. Ze winnen de vlucht Bergerac en weten eveneens de derde plaats in het klassement op de middaglossing te bemachtigen. Daarom tweemaal een reportage, toch twee keer de moeite waard omdat Klaas en ik vast ieder andere accenten leggen. 
 
De week nadat het marathonseizoen is afgelopen zijn we welkom aan de Bloemstraat voor het spervuur aan vragen, achter in de tuin. Op deze plek zitten Bennie en Loes ook regelmatig te wachten op de duiven, al komt het ook regelmatig voor dat er een vroege duif komt in het holst van de nacht, als ze door het slaapkamerraam naar buiten kijken of als een van hen in het hok bezig is. Maar in zo’n seizoen als 2018 verlopen de vluchten stroever en was eigenlijk alleen Bergerac een vroege verrassing, Klaas vertelt er meer over.
Driemaal de getekende op tijd geklokt, waarvan tweemaal absolute kop, dat leverde dus de bronzen stek op dit jaar. Deze klasseringen en duiven flikten dat voor de Homma’s:
 
St. Vincent (1148 km): 9e  met NL13-4243603, geklokt om 11u32 aan 1274 mpm
Dax (1132 km): 29e met NL15-4275048, geklokt om 15u31 aan 964 mpm
Bergerac (969 km): 1e met NL13-4243649, geklokt om 5u58 aan 1867 mpm
 
Bijna 30 jaar ervaring
Inmiddels heeft het marathonvirus Bennie en Loes Homma al een flinke poos in hun greep, uit hun anekdotes blijkt bovendien dat ze het ook echt samen doen. Bennie is de meest zichtbare van de beide, een van de drijvende krachten van het NIC in Balk, het grootste fondcentrum van sector 4. Toen hij met de overnachtvluchten begon kon hij trouwens niet eens in eigen provincie inkorven, in de 90-er jaren. Toch wilden ze meedoen, na de thuiskomst van een duif op de loeizware St. Vincent van 1986 waren ze verkocht. Ze begonnen zoals iedereen maar wilden graag presteren. De eerste successen werden ingezet in 1992, toen Bennie de uitdrukkelijke opdracht kreeg van Loes om op de verkoop van late jongen van Herman Brinkman een jong van Brinky Boy te bemachtigen, winnaar van de 1e NPO Limoges. Toen al in het besef dat je op zijn afstanden in Gaasterland (ze woonden toen in Wijckel) taaie duiven nodig had, maar ook duiven die door durven te zetten in de nacht. Van alles vonden ze uit om dat nachtvliegen er in te krijgen, zelfs doorvliegen tot in de nacht bij de training. Toch duurde het nog een aantal jaren voordat die nachtelijke aankomsten ook realiteit werden in Zuidwest-Friesland. Door landelijk de 1e en 5e te winnen vanuit het Poolse Wroclaw in '95 werd de naam Homma voor het eerst goed gevestigd. In 1998 wonnen Bennie en Loes de 1e nationaal Bergerac in sector 4, iets wat dus 20 jaar later in 2018 weer lukte. In die periode wonnen ze 8 maal een 1e nationaal en net zo vaak een 2e in sector 4. Ontelbare keren teletekst daarnaast, vaak met indrukwekkende series ook. 
Op de vraag welke overwinningen het mooist waren blijft het even stil, want er waren meerdere. Misschien toch de morele overwinning van Tweety op St. Vincent, doordat er toen nog geen neutralisatieregeling was werd ze tweede. Maar ook de eerste overwinningen op Bergerac en Ruffec smaakten heel zoet. En ook Orange heeft inmiddels glans gekregen bij Bennie en Loes, zeker nadat Orangina een sectoroverwinning mee naar huis nam. 
 
Van opleiding tot kweker
Met 12 a 13 koppels kwekers begint de cyclus om de goede duiven te vinden. De jonge duiven gaan zoveel mogelijk op alle vluchten voor de junioren mee en tegenwoordig ook nog op de natoer. Vroeger -toen het nog kon- gingen ze zelfs mee op Limoges, kaal als ze waren. Op karakter thuiskomen, laten zien dat ze het konden. Opleiding kun je ook andersom bekijken, Bennie probeert er zoveel mogelijk kwijt te raken. En gek genoeg gebeurt dat dus telkens minder omdat er alleen duiven overblijven die het in zich hebben. De jongen gaan drie dagen in de reismand, met voer en water, om te wennen aan het verblijf in de mand. Dat is het ‘opleren’, daarna gaan ze gewoon met de vrachtauto mee, ze worden niet weggebracht. Als jaarling mogen ze dan vervolgens laten zien dat ze de marathon aankunnen, ze gaan mee op Perigueux en Bergerac. Het jaar erna kunnen ze vanaf Limoges mee en worden ze verdeeld over de vluchten. Bennie en Loes observeren de duiven en delen ze in op hoe de duiven hen aanstaan. Zo pikten ze dit jaar de getekenden er wonderwel uit, terwijl dit voorheen vaak de duiven waren die te laat kwamen of helemaal misten. De 603 zorgde voor de uitspatting nadat ‘ie de buren uit de bak gegooid had. De bonte duivin 649 ging mee met volle maan, want wie weet kon ze doorzetten (en dat deed ze). De 048 op Dax was van tevoren ook opgevallen.
 
Voorbereiding en verzorging
Wanneer de gierzwaluwen weer terug zijn gaan de duiven voor het eerst mee in de mand met de vereniging. Het belet ze niet om vaak al direct op de eerste Limoges te schitteren. Zoals hierboven al omschreven kwamen de getekenden dit jaar wel door en eigenlijk schrijven Bennie en Loes dat toe aan de grootste verandering die ze doorvoerden afgelopen winter. In plaats van afgemeten te voeren, zoals ze altijd deden, gingen ze over op volle bak. De motivatie van Jelle Jellema, om te vertrouwen op het instinct van de duif en daarom volle bak te voeren, die hij zag op de dvd van Pigeonpixels, deed hen besluiten om dat dit jaar ook te doen. Het viel hen op dat de duiven nog beter trainden en waarvoor ze vreesden, namelijk dat duiven niet meer oplopen in de mand, is hen erg meegevallen. Een aanwinst in de verzorging dus, bekroond met een zeer terechte podiumplaats.  
 
Auteur
Wiebren van Stralen

<<< Terug

Sponsors

Agenda


dinsdag 1 januari 2019
Start inschrijving voor het nieuwe seizoen 2019